زندگی در زیستگاه فضایی شبیه سازی شده مریخ چگونه بوده؟

روز ۲۸ اوت (۷ شهریور)، تیمی از دانشمندان پس از گذراندن یک سال در مریخ -و یا حداقل یک سال زندگی در شرایط شبیه‌سازی ‌شده‌ی مریخ- به زندگی عادی بازگشتند که قبلا در بیتلاگ به آن پرداختیم. پروژه‌ی آنالوگ و شبیه‌سازی اکتشاف فضایی هاوایی (HI-SEAS) که توسط دانشگاه هاوایی و ناسا انجام شد، به مطالعه‌ی اثرات روانی انزوا و مأموریت‌های فضانوردان در فضاهای تنگ، می‌پرداخت.

این پروژه چهارمین و طولانی‌ترین شبیه‌سازی در این مرکز از اوایل سال ۲۰۱۳ بود و مانند مأموریت‌های قبلی، هدف اصلی، مطالعه‌ی انسجام، عملکرد تیم و نحوه‌ی تأثیرگذاری استرس بر روی زندگی در انزوا و همچنین زندگی در فضای شلوغ و کوچک با حریم خصوصی کم بود.

hi-seas-habitat-1

نقشه زیستگاه

وب‌سایت New Atlas، گفتگویی را با دو شرکت ‌کننده‌ی این مأموریت در مورد اثرات منفی و مثبت زندگی در زیستگاه شبیه‌سازی مریخ به مدت یک سال انجام داده که در ادامه باهم می‌خوانیم.

اولین پاسخگو تریستان بایسنگتوایگته، معمار این مأموریت است که می‌خواهد، روزی یک زیستگاه واقعی برای زندگی در مریخ طراحی کند.  

«بزرگ‌ترین اتفاق (شگفتی) مثبت این مأموریت برای من این بود که وقتی شما رسانه‌های اجتماعی، تلویزیون و رفت‌وآمد و حتی شغل را حذف کنید، زمان زیادی برای انجام کارهای دیگرتان (شخصی) در اختیار خواهید داشت. به‌عنوان‌مثال، رقص سالسا یاد گرفتم، ورزش می‌کردم و می‌دویدم (دو ماراتن) و۲۰ پوند (۹ کیلوگرم) کم کردم، آشپزی یاد گرفتم،۱۵۰ صفحه از پایان‌نامه دکترایم را نوشتم و تعداد زیادی تی‌شرت طراحی کردم.

شما از کارهایی که می‌توانستید در آنجا انجام دهید، شگفت‌زده می‌شدید. من تبدیل به یک فرد ماهرتر و باتجربه‌تر شدم، چراکه در زندگی روزمره به‌ندرت فرصتی برای پیشرفت به دست می‌آوردم.»

از بایسنگتوایگته پرسیدیم، چگونه درحالی‌که در زیستگاه شبیه‌سازی‌ شده‌ی مریخ محبوس بوده، قادر به ورزش و دوی ماراتن بوده؟

«واضح است که نمی‌توانستیم زیاد بدویم، اما مجبور بودیم از تردمیل استفاده کنیم که واقعاً کار کردن با آن سخت و ناراحت‌ کننده بود. پس من تلاش کردم ماراتن بدوم تا ببینم می‌توانم بر این مشکلات غلبه کنم چراکه این بیشتر از چیزی بود که تابه‌حال دویده بودم.

ما اولین گروه داوطلبی بودیم که به ایمیل‌هایمان جواب می‌دادیم و بقیه را از سلامتی‌مان مطمئن می‌کردیم.»

«تنها مورد منفی، دشواری همکاری با دیگران بود. وقتی شما آنجا هستید، مرکز کنترل به شما نمی‌گوید چه‌کاری را باید انجام دهید، چراکه در آنجا برای ارتباط با مرکز تأخیر زمانی زیادی داشتیم. »

(ارتباطات بین مرکز کنترل مأموریت و ساکنان زیستگاه برای شبیه‌سازی ارتباطات با یک ایستگاه تحقیقاتی در مریخ، اساساً با ۲۰ دقیقه تأخیر انجام می‌شد.)

«همه‌ی فعل‌وانفعالات ما به‌صورت فعالیت فوق‌العاده فضایی (EVA، برای پیاده‌روی اکتشافی بر سطح سیاره) و یا به‌صورت طرح تحقیقاتی انجام می‌شد و یا کارهایی انجام می‌شد که به معنی شبیه‌سازی مأموریت بود. افراد گروه با صبر و حوصله به صحبت‌های هم گوش می‌کردند و نظر خود را می‌گفتند،  درواقع ما آنجا یک بحث واقعی داشتیم.

به‌این‌ترتیب بیش از چیزی که انتظار داشتیم، برای انجام وظایف اجتماعی تلاش می‌کردیم. شرایط آنجا می‌تواند یک تغییر عمده در یک شخصیت لجوج به وجود بیاورد. فکر می‌کنم مردم گاهی اوقات انعطاف‌پذیرتر از چیزی می‌شوند که قبلاً بوده‌اند.»

آشپزخانه زیستگاه

آشپزخانه زیستگاه

پاسخگوی بعدی فرمانده‌ی خدمه مأموریت کرمل جانستون است، کسی که علاقه‌مند به ایده‌ی تولید مواد غذایی در محیط مریخ است.

«مثبت‌ترین شگفتی برای من، کشف دالان‌های گدازه و بررسی چشم‌انداز اطراف ما بود، چراکه ما هیچ‌چیز در مورد آنجا نمی‌دانستیم. ماقبل از آن قادر به کندوکاو نبودیم، چراکه این بخشی از مأموریت آینده‌ی مریخ بود.

بنابراین ما وقتی بالاخره از زیستگاه خارج شدیم، پنجره‌های سقفی و دالان‌های گدازه را کشف کردیم و واقعاً چشم‌انداز اطرافمان را شناختیم. این تجربه بسیار سرگرم‌کننده‌ای بود، ما  باید از دالان‌ها و تونل‌ها و فراز و نشیب‌هایی عبور می‌کردیم که به‌سختی می‌توانستیم واردشان شویم. از همه‌ی ماجراجویی‌ها سرگرم‌ کننده‌تر غار نوردی ما بود، که قطعاً با یک لباس فضانوردی کاملاً تجربه خوبی بود، چراکه اگر با شلوار جین و تی‌شرت به چنین جایی بروید، ممکن است بدنتان خراشیده شود.»

«در این مأموریت تجربه‌ی منفی برای من، تلاش برای تمرکز در انجام کارها بود. زیستگاه خیلی کوچک بود -شش نفر در آن زندگی می‌کردند- بنابراین همیشه کسی آنجا بود و فضای آنجا واقعاً پر سروصدا بود، چراکه عایق‌های صوتی وجود نداشتند.

شما می‌توانستید به موسیقی گوش بدهید و می‌توانستید از هدفون استفاده کنید اما یک هدفون پر سروصدا وقتی زمین زیرتان در حال تکان خوردن است، نمی‌تواند چندان کمکی به شما بکند. همه‌ی این‌ها به دلیل زندگی در یک فضای عمومی بود که همه باید آن را با هم سهیم می‌شدیم  و این گاهی دشوار بود اما ما موفق شدیم.»

 

کمبود فضا ازجمله درجاهایی مانند اتاق‌خواب‌ها، مشکلاتی را برای شرکت‌کنندگان این مأموریت ایجاد کرده بود.

کمبود فضا ازجمله درجاهایی مانند اتاق‌خواب‌ها، مشکلاتی را برای شرکت‌کنندگان این مأموریت ایجاد کرده بود.

منبع

۰
هوا فضا ۲۱ شهریور ۱۳۹۵ فرید کریمی